در تکنیک تیفانی یا «کاپرفویل»، قطعات کوچک شیشه بر اساس طرح بریده می‌شوند، دور لبهٔ هر قطعه نوار مسی قرار می‌گیرد و قطعات کنار هم لحیم می‌شوند. این روش به سازنده امکان می‌دهد منحنی‌ها و جزئیات ریز را با خطوط اتصال باریک‌تر شکل دهد. انتخاب آن باید با اندازهٔ اثر، محل نصب و نیاز سازه‌ای هماهنگ باشد.
روند ساخت به زبان ساده
ابتدا طرح به قطعات قابل برش تقسیم و شماره‌گذاری می‌شود. رنگ، بافت و جهت هر شیشه کنار نور واقعی بررسی می‌شود. پس از برش و آماده‌سازی لبه‌ها، نوار مسی روی پیرامون قطعه می‌نشیند. قطعات روی الگو چیده می‌شوند و اتصال‌ها لحیم می‌خورند. در پایان، پنل تمیز، کنترل و در قاب مناسب نصب می‌شود.
دقت در برش و یکنواختی عرض نوار بر ظاهر خط‌ها اثر دارد. اگر فاصلهٔ قطعات یا جهت بافت شیشه از طرح اصلی تغییر کند، نقش نهایی نیز تغییر می‌کند. برای پنل بزرگ یا نصب در بالای سر افراد، جزئیات قاب و پشتیبانی باید جدا از ظرافت اتصال طراحی شوند.
تفاوت با روش سربی چیست؟
در روش سربی، قطعات شیشه در شیار پروفیل‌های سربی قرار می‌گیرند و اتصال پروفیل‌ها لحیم می‌شود. در روش تیفانی، نوار مسی دور خود قطعه می‌نشیند و درزها لحیم می‌شوند. پس تفاوت اصلی «لحیم‌داشتن یا نداشتن» نیست؛ شکل نگهداری لبهٔ شیشه و نوع خط اتصال است. هر دو روش در جای مناسب می‌توانند ارزشمند باشند.
چه زمانی سراغ تیفانی برویم؟
آباژور، پنل تزئینی کوچک و نقشی با قطعات ریز از کاربردهای شناخته‌شده‌اند. برای درب، پنجره یا نورگیر باید اندازه، ضربه‌پذیری، شرایط بیرونی و قاب محافظ نیز بررسی شوند. از نام تکنیک نمی‌توان به‌تنهایی دربارهٔ دوام یک سازهٔ بزرگ نتیجه گرفت.
برای شناخت کلی قطعات و مراحل، استیندگلس چیست؟ را ببینید. راهنمای حفاظت از شیشهٔ رنگیِ خدمات پارک‌های ملی آمریکا نیز روش نوار مسی را توضیح می‌دهد.
